Οι κατώτεροι θωρακικοί σπόνδυλοι (Θ10–Θ12) έχουν συνήθως μία πλήρη πλευρική επιφάνεια σε κάθε πλευρά, γιατί η κεφαλή των αντίστοιχων πλευρών αρθρώνεται με έναν μόνο σπόνδυλο. Προς τα κάτω μοιάζουν όλο και περισσότερο με οσφυϊκούς.
Βιβλιογραφία: Ε. Δ. Κατρίτσης, Ν. Ι. Παπαδόπουλος, «Ανατομική του ανθρώπου», Βιβλίο Ι: Γενικό μέρος, Οστεολογία – Αρθρολογία, Ιατρικές εκδόσεις Λίτσας, Αθήνα 2002, σ. 103–104.