Δώδεκα ζεύγη: γνήσιες οι 1η–7η, που φτάνουν στο στέρνο με τον δικό τους χόνδρο· νόθες οι 8η–10η, που ο χόνδρος τους ενώνεται με τον υπερκείμενο· νόθες ασύντακτες οι 11η–12η, με ελεύθερο πρόσθιο άκρο.
Γνωρίσματα
Το μήκος τους μεγαλώνει ως την 7η και ύστερα μικραίνει· η κλίση τους προς τα κάτω αυξάνει ως την 9η. Η 1η, η 2η, η 10η, η 11η και η 12η έχουν ιδιαίτερα γνωρίσματα.
Κλινική σημασία
Συχνότερα σπάνε οι μέσες πλευρές, λίγο μπροστά από τη γωνία, το ασθενέστερο σημείο τους. Η 1η σπάει σπάνια, αλλά τότε μπορεί να τραυματίσει το βραχιόνιο πλέγμα και τα υποκλείδια αγγεία. Πολλαπλά διπλά κατάγματα απομονώνουν ένα τμήμα του τοιχώματος, που κινείται αντίθετα με την αναπνοή (ασταθής θώρακας).
Βιβλιογραφία: Ε. Δ. Κατρίτσης, Ν. Ι. Παπαδόπουλος, «Ανατομική του ανθρώπου», Βιβλίο Ι: Γενικό μέρος, Οστεολογία – Αρθρολογία, Ιατρικές εκδόσεις Λίτσας, Αθήνα 2002, σ. 118–120.