Το άκρο ενός μακρού οστού, από σπογγώδες οστό με λεπτό συμπαγές περίβλημα, συχνά με αρθρική επιφάνεια ντυμένη με χόνδρο. Οστεοποιείται από δευτερογενή κέντρα οστέωσης, και ως το τέλος της αύξησης τη χωρίζει από τη διάφυση ο επιφυσιακός χόνδρος.
Βιβλιογραφία: Ε. Δ. Κατρίτσης, Ν. Ι. Παπαδόπουλος, «Ανατομική του ανθρώπου», Βιβλίο Ι: Γενικό μέρος, Οστεολογία – Αρθρολογία, Ιατρικές εκδόσεις Λίτσας, Αθήνα 2002, σ. 21.