Ο κύριος εισπνευστικός μυς: όταν συσπάται, οι θόλοι του κατεβαίνουν και επιπεδώνονται και η κατακόρυφη διάμετρος του θώρακα μεγαλώνει, λίγο στην ήρεμη και πολύ περισσότερο στη βαθιά εισπνοή. Μαζί με τους κοιλιακούς μύες και με κλειστή γλωττίδα αυξάνει την ενδοκοιλιακή πίεση (αφόδευση, ούρηση, τοκετός) και σταθεροποιεί τον κορμό στην άρση βάρους.
Νεύρωση
Κινητική: το φρενικό νεύρο (Α3–Α5), από το αυχενικό πλέγμα. Αισθητική: το φρενικό για το κεντρικό τμήμα, μαζί με τον διαφραγματικό υπεζωκότα και το διαφραγματικό περιτόναιο· τα κατώτερα μεσοπλεύρια νεύρα για την περιφέρεια.
Αποπλατυσμένο μυοτενοντώδες πέταλο. Τρήματα: αορτικό, οισοφαγικό και της κάτω κοίλης φλέβας. Σχισμές: ανάμεσά τους η στερνοπλευρική σχισμή (του Larrey) και το τρίγωνο του Bochdalek.
Τα τρία μεγάλα τρήματα: της κάτω κοίλης φλέβας στο ύψος του Θ8, μέσα στο τενόντιο κέντρο· το οισοφαγικό στο ύψος του Θ10, ανάμεσα σε δεσμίδες του δεξιού σκέλους· το αορτικό στο ύψος του Θ12, πίσω από τον μέσο τοξοειδή σύνδεσμο. Μικρότερα ανοίγματα αφήνουν να περάσουν τα σπλαγχνικά νεύρα (διαμέσου των σκελών), το συμπαθητικό στέλεχος (πίσω από τον έσω τοξοειδή σύνδεσμο) και τα άνω επιγάστρια αγγεία (στερνοπλευρικό τρίγωνο). Το αιματώνουν η περικαρδιοφρενική και η μυοφρενική αρτηρία (από την έσω θωρακική), η άνω και η κάτω φρενική αρτηρία και οι κατώτερες μεσοπλεύριες.
Βιβλιογραφία: Ε. Δ. Κατρίτσης, Ν. Ι. Παπαδόπουλος, «Ανατομική του ανθρώπου», Βιβλίο ΙΙ: Μυϊκό σύστημα, Περιφερικό κυκλοφορικό σύστημα, Περιφερικό νευρικό σύστημα και Οδηγός ανατομικών παρασκευών, Ιατρικές εκδόσεις Λίτσας, Αθήνα 2002, σ. 41–44.