Στο έμβρυο ενώνει την αρχή της αριστερής πνευμονικής αρτηρίας με το κοίλο του αορτικού τόξου.
Λειτουργία
Παρακάμπτει τους πνεύμονες, που δεν αναπνέουν ακόμη: το μεγαλύτερο μέρος του αίματος της πνευμονικής αρτηρίας περνά κατευθείαν στην αορτή. Μετά τη γέννηση κλείνει, πρώτα λειτουργικά μέσα σε λίγες ημέρες και έπειτα ανατομικά με ίνωση, και γίνεται αρτηριακός σύνδεσμος.
Κλινική σημασία
Αν μείνει ανοιχτός, αίμα περνά από την αορτή στην πνευμονική αρτηρία, η ροή στους πνεύμονες αυξάνεται και με τον καιρό αναπτύσσεται πνευμονική υπέρταση. Κλείνεται με απολίνωση ή διαδερμική σύγκλειση· στα πρόωρα συχνά κλείνει με φάρμακα που αναστέλλουν τις προσταγλανδίνες.
Βιβλιογραφία: Ε. Δ. Κατρίτσης, Ν. Ι. Παπαδόπουλος, «Ανατομική του ανθρώπου», Βιβλίο ΙΙ: Μυϊκό σύστημα, Περιφερικό κυκλοφορικό σύστημα, Περιφερικό νευρικό σύστημα και Οδηγός ανατομικών παρασκευών, Ιατρικές εκδόσεις Λίτσας, Αθήνα 2002, σ. 154.