Συνήθως υαλοειδής χόνδρος, χωρίς περιχόνδριο, που καλύπτει τις αρθρικές επιφάνειες των διαρθρώσεων· είναι λείος, ελαστικός και αντέχει στην πίεση. Το πάχος του, από κλάσματα του χιλιοστού ως λίγα χιλιοστά, είναι μεγαλύτερο εκεί όπου τα φορτία είναι μεγαλύτερα. Δεν έχει αγγεία· τρέφεται από το αρθρικό υγρό.
Κλινική σημασία
Όταν μια άρθρωση ακινητοποιηθεί για πολύ, ο χόνδρος της λεπταίνει· η φθορά του με την ηλικία είναι η οστεοαρθρίτιδα.
Βιβλιογραφία: Ε. Δ. Κατρίτσης, Ν. Ι. Παπαδόπουλος, «Ανατομική του ανθρώπου», Βιβλίο Ι: Γενικό μέρος, Οστεολογία – Αρθρολογία, Ιατρικές εκδόσεις Λίτσας, Αθήνα 2002, σ. 22–24.